บทที่ 6 เลขาที่สมบูรณ์แบบ
อิงดาวหลับตาปี๋ น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กๆ สั่นเทาขณะดันแผงอกเขาไว้
"บอสคะ…ดาวขอร้อง ดาวยังไม่พร้อม"
แผงอกแกร่งที่เบียดชิดหยุดชะงักทันที เข็มทิศหรี่ตาลงมองร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาใสกลิ้งหล่นจากหางตาของเธอลงมากระทบหลังมือเขา
"เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไร" เสียงทุ้มตวัดถามอย่างหงุดหงิด นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลงมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
"คุณ...คุณเข็มทิศ ดาวขอโทษ" เธอก้มหน้าหลบสายตา เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาจากลำคอ
"ดาวกลัวจริงๆ ค่ะ ให้เวลาดาวหน่อยได้ไหมคะ"
"ให้เวลา?" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปล่อยมือจากการพันธนาการเอวบางแล้วผลักเธอออกห่างตัว
"คุณคิดว่าผมจ่ายเงินห้าล้านเพื่อมานั่งรอให้คุณทำใจยอมรับสภาพงั้นเหรอ อิงดาว"
"ดาวไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ แต่ดาว...ดาวไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" หญิงสาวพยายามอธิบาย มือบางกำสาบเสื้อตัวเองแน่นจนสั่น
"ไม่เคยแล้วยังไง! กฎข้อแรกของการเป็นผู้หญิงของผมคือการตอบสนองความต้องการ ไม่ใช่มาปฏิเสธผมด้วยท่าทีเหมือนโดนบังคับแบบนี้"
"ดาวรู้ค่ะว่าดาวผิดสัญญา แต่ความรู้สึกกลัวมันบังคับกันไม่ได้นี่คะ"
"ความรู้สึก?" เข็มทิศเลิกคิ้วขึ้นสูง
"คุณมีสิทธิ์ใช้คำนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ในเมื่อคุณขายมันให้ผมพร้อมกับลายเซ็นบนสัญญานั่นแล้ว"
"คุณซื้อได้แค่ร่างกายกับเวลาของดาวค่ะ แต่คุณซื้อความคุ้นเคยไม่ได้!" เธอกลั้นใจเถียงกลับ แม้หยาดน้ำตายังคงไหลริน
"งั้นคุณก็ควรจะรีบสร้างความคุ้นเคยซะ ตั้งแต่วินาทีนี้" เขาก้าวประชิดตัวอีกครั้ง หวังจะใช้ความกดดันข่มขู่ให้เธอยอมจำนน
"อย่านะคะ!" อิงดาวถอยกรูดจนแผ่นหลังชนกับผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ
"ดาวบอกแล้วไงคะว่าดาวกลัว! อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ"
"หยุดร้องได้แล้ว!"
ชายหนุ่มตวาดเสียงกร้าว เขาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปหา ภาพความหวาดผวาของผู้หญิงตรงหน้าทำลายอารมณ์ปรารถนาของเขาจนหมดสิ้น ศักดิ์ศรี และความเย่อหยิ่งของผู้ชายระดับเขาค้ำคอเกินกว่าจะลงมือย่ำยีคนที่กำลังร้องไห้ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ
"คิดว่าผมจะพิศวาสผู้หญิงที่นอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ แถมยังเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายนักหรือไง"
"ถ้าอย่างนั้น...ให้ดาวช่วยคุณเตรียมน้ำหรืออาบน้ำต่อนะคะ ดาวสัญญาว่าจะไม่ผลักคุณอีก" เธอฝืนใจเสนอตัว หวังจะไถ่โทษแม้จะยังสั่นไปทั้งร่าง
"ไม่ต้อง"
เขาปฏิเสธเสียงแข็ง มือหนาคว้าผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนชั้นมาถือไว้
"เห็นสภาพคุณตอนนี้แล้วผมหมดอารมณ์"
"แล้วคุณจะให้ดาวทำยังไงคะ"
"ออกไปจากห้องน้ำซะ" เข็มทิศออกคำสั่งเด็ดขาด ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างเย็นชา
"และคืนนี้...คุณไม่ต้องเข้าไปนอนในห้อง"
"ผมไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับคนที่ทำตัวน่ารำคาญ"
"เข้าใจแล้วค่ะ" อิงดาวรับคำเสียงแผ่ว
"แล้วพรุ่งนี้เช้า...อย่าลืมว่าคุณมีหน้าที่ต้องจัดการตารางงานให้ผม อย่าให้ความงี่เง่าในคืนนี้ไปกระทบกับงานที่บริษัทเด็ดขาด เข้าใจไหม"
"ดาวจะไม่ให้เสียงานค่ะ คุณเข็มทิศไม่ต้องห่วง"
อิงดาวหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำด้วยขาทั้งสองข้างที่แทบจะไร้เรี่ยวแรง เมื่อบานประตูไม้ปิดสนิทลง หญิงสาวก็ปล่อยให้น้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจกลั้น
ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน หญิงสาวนอนขดตัวกอดตัวเองอยู่บนโซฟาด้านนอก ร้องไห้เงียบๆ ด้วยความโล่งใจที่รอดมาได้ แต่ก็รู้ดีว่าชะตากรรมนี้ยังไม่จบสิ้น
แสงสีทองลอดผ่านม่านปรับแสงเข้ามาในเพนต์เฮาส์ อิงดาวอยู่ในชุดทำงานเรียบร้อยตั้งแต่หกโมงเช้า หญิงสาวจัดการเก็บที่นอนบนโซฟาจนไร้ร่องรอย กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนลอยออกมาจากโซนห้องครัว สลับกับเสียงน้ำมันเบาๆ บนกระทะแบน
"ตื่นเช้าดีนี่"
เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางเดิน อิงดาวหันไปมองร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน เส้นผมของเขายังชื้นน้ำเล็กน้อย ใบหน้าคมคายเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์
"ดาวเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วค่ะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับเหตุการณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น
"มีออมเล็ต แฮม แล้วก็กาแฟดริปค่ะ"
"เมื่อคืนคุณนอนตรงไหน" เข็มทิศปรายตามองโซฟาที่ว่างเปล่า
"โซฟาค่ะ ดาวจัดการเก็บเรียบร้อยแล้ว จะไม่ให้เกะกะสายตาแน่นอนค่ะ"
ชายหนุ่มเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหาร ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ความขมอมเปรี้ยวและกลิ่นหอมแตะจมูกพอดีกับอุณหภูมิที่เขาโปรดปราน คิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาคลายลงเล็กน้อย
"แล้วชุดทำงานของผมล่ะ"
"ดาวรีดสูทสีกรมท่าเตรียมไว้ให้ในห้องแต่งตัวแล้วค่ะ พร้อมเนคไทเส้นสีเงินและพินติดปกเสื้อ"
"ทำไมเป็นสีกรมท่า ผมไม่ได้สั่งให้เตรียมสีนี้" เขาวางแก้วกาแฟลงบนจานรอง เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาๆ
"วันนี้ตอนบ่ายสอง คุณเข็มทิศมีประชุมบอร์ดบริหารเรื่องการควบรวมกิจการค่ะ"
"สูทสีกรมท่าจะช่วยเสริมความน่าเชื่อถือ ดูเป็นมืออาชีพ แต่ก็ไม่ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนเกินไปเหมือนสีดำสนิทค่ะ"
นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองผู้หญิงตรงหน้า ความขุ่นมัวจากเมื่อคืนเริ่มทุเลาลง
"รอบคอบเหมือนเดิมนะ"
